AGSV – Zwaagdijk 1-2

Veteranen AGSV  –  Zwaagdijk   1-2      14 november 2011

Op bezoek bij waarschijnlijk de kleinste vereniging van West-Friesland op het meest pittoreske voetbalveldje van de regio. En dat vonden ze bij Unilever vast ook.

AGSV, een ploeg die al jaren ergens in de gekrochten van de veteranencompetitie rond werft, waarvan de rechtshalf pas 72 jaar is en een ploeg die iedere week maar op 1 helft (hun eigen) voetbalt. Je weet dan: aftikken en punten in de tas. Onderschat ze gerust maar, we winnen toch wel. Met die instelling begonnen we aan de wedstrijd. De eerste helft werd er kans op kans gecreëerd, maar, u raadt het al, de bal wilde gewoon niet. Hij wilde 1 keer wel (actie Keukenloods), maar toen wilde de scheidsrechter weer niet. Balend, na 26 niet verzilverde kansen naar de thee. Na de rust kregen we er twee geduchte tegenstanders bij: Eén knoertharde niet te hanteren bal en onszelf. AGSV was zo brutaal zich op onze helft te begeven (waar halen ze het lef vandaan). Er kwam een steekpass, er werd niet voor buitenspel gevlagd (was het ook niet) en de bal lag achter onze keeper, die dan opeens ook Pieter wordt genoemd door coach Koenradius. Merkwaardig.

Supporter Thijs eiste in dit stadium van de wedstrijd direct een wissel van Pietertje, die toch niet zo goed kan voetballen, maar gelukkig was de coach eventjes doof.

De wekker ging net op tijd en we pakten de kansendraad van de eerste helft weer op. Na een mooie voorzet van de voorzitter tikte het fantoom, die zijn naam tot dan toe alle eer aan deed, nu wel raak. Met links nog wel. Vanaf toen kregen we er al meer zin in, de twee ingekomen tegenstanders van na de rust waren weer weg en we begonnen vrijuit te voetballen zoals voetballen bedoeld is. Tien minuten voor tijd was het zover. Hoe het precies kwam weet haast niemand meer, maar opeens had Timo de bal, draaide zijn pirouettes en schoot de bal in de korte hoek. Hèhè. Bij iedereen gleed toen een last van de schouders, volgens de lezing van H. Koenradius. Aartswoud deed nog verwoede pogingen de middellijn te passeren, maar die pogingen waren natuurlijk geheel en al hopeloos. Eindstand 1-2. Voor de slechtste man in het veld was er toch een welverdiende beloning in de vorm van een broodje pindakaas. Weliswaar uit een Feijenoord broodtrommel, maar goed, je kan niet alles hebben.

The man of steel

 

Share Button

Reacties zijn gesloten.