Woudia – Zwaagdijk 2-4

29 maart 2015

Om na de laatste reguliere wedstrijd van onze competitie het predicaat ‘man van de wedstrijd’ opgespeld te krijgen kan van alles betekenen.

  1. hij is het nog niet eerder geweest
  2. bij gebrek aan beter
  3. iedereen krijgt een beurt
  4. hij was het echt

Hoe het ook zij, zo’n aanwijzing schept verplichtingen. Je moet een verhaal aanleveren en nadenken over het wedstrijdverloop. En dat terwijl er voldoende aanleiding is om de wedstrijd snel te vergeten. Was het de zomertijd die is ingegaan, was het ‘we zijn toch al kampioen’, was het door gemis aan Paul en Richard, zat de fietstocht nog in de benen? We zullen het nooit weten, maar feit blijft dat we door het oog van de naald zijn gekropen. Die westwouders was er natuurlijk alles aan gelegen dé kampioen een poets te bakken. Dat ze dat uiteindelijk niet is gelukt, was louter en alleen te danken aan een surplus aan technische kwaliteiten aan onze kant. De inzet zat aan de andere kant en met een beetje mazzel aan hun kant was het zomaar 3-3 geweest of erger. Balbezit was er voldoende, maar als je dat ding telkens aan je tegenstander geeft wordt het natuurlijk nooit wat. Toch wisten we op 0-1 te komen, toen iemand besloot die bal aan een medespeler te geven. Over de gelijkmaker wil je het niet hebben. Gelukkig (of helaas ?) werd er niet gefilmd, want als er beelden van zouden zijn zou het internet een acute vastloper krijgen. ‘Nagenietend’ van die ongelofelijke gelijkmaker lag na rust zelfs de 2-1 in het mandje en kregen we een vlammend afstandsschot op de paal te verwerken. Rijp voor de slacht klonk het van de tribune. Gelukkig waren er in de rust al de nodige omzettingen in ons elftal bedacht, die zich uiteindelijk uitbetaalde. Enkele onnavolgbare acties en zo werd het 2-2 en zelfs 2-4.  Een wijze les: zet nooit de ‘man van de wedstrijd’ te laat in. Toch nog met een goed gevoel richting kampioensfeest.

 

Share Button

Reacties zijn gesloten.